Cold Response 2010, An Artic Experience
Donderdag 15 April 2010 door Luitenant Jasper

 

De maand februari van dit jaar stond voor het 43 Brigade Verkennings Eskadron in het teken van de oefening Cold Response te Noorwegen. Gezien het expeditionaire karakter van de krijgsmacht is het van belang ook onder Arctische omstandigheden te trainen. Aan deze jaarlijks gehouden NAVO oefening namen, naast Nederland en Noorwegen, ook nog Fransen, Duitsers, Polen, Finnen, Zweden, Engelsen en Amerikanen deel. Om het eskadron op sterkte te krijgen was voor de gelegenheid een peloton van het 42e Brigade Verkennings Eskadron uit Oirschot toegevoegd.

Om goed beslagen ten ijs te komen stond de eerste week in Noorwegen in het teken van koud weer training en er kan gezegd worden dat dit geen overbodige luxe was. De temperatuur lag rond de -25 tot -30, dus rustig acclimatiseren was er niet bij en dit was in het bijzonder te merken aan de diverse koudeletsels die mensen hebben opgelopen de eerste dagen. (Frostnip en Frostbite) De koud weer training begon met diverse lessen om vertrouwd te raken met de verstrekte Noorse materialen en kledingstukken. Daarnaast kwamen ook de drills aan bod om inzetbaar te blijven bij deze extreme omstandigheden. Waar in Nederland of Duitsland bij het niet juist uitvoeren van de drills de gevolgen beperkt blijven is dat in Noorwegen onder deze omstandigheden wel anders.

Na twee dagen op en rond de kazerne diverse lessen te hebben gevolgd werd het tijd om er daadwerkelijk op uit te trekken en het geleerde in de praktijk te brengen. Een korte busrit bracht ons aan de voet van een berg en het zware werk, de klim omhoog, begon. Een stevige wandeling van 4 uur bracht ons op de bivak locatie voor de eerste nacht. Tijd om de tent op te bouwen, deze Noorse tent is net als een boogtent uitgerust met een kachel en bied plaats voor 10 personen. (Deze nacht relatieve luxe dus) Volgende ochtend de tent afgebroken en verder verplaatst de berg op. Eenmaal boven aangekomen werden we beloond met een betoverend uitzicht maar ook hier meteen aan het werk om de light recce tenten op te zetten. De tenten zijn speciaal aangekocht voor de oefening in Noorwegen. Deze kleine en lichte tenten bieden plaats aan 3 personen en worden door Noorse met sneeuwscooters uitgeruste verkennings eenheden gebruikt. Voor ons dus ideaal om mee te nemen met de fennek.
De volgende ochtend eerst een stevig ontbijt daarna de tenten inpakken en een stuk afdalen en gereed te maken voor de laatste nacht op de berg. De laatste nacht hebben we doorgebracht in een geïmproviseerd onderkomen waarbij een vuurtje ons warm hield. Ondanks de lage temperaturen een goede nacht om de volgende ochtend de onderkomens af te breken en de omgeving netjes achter te laten. De afdaling bracht ons weer terug in het dal waar de bussen ons stonden op te wachten om terug naar de kazerne te brengen of toch niet? De bus maakte eerst een tussenstop bij een bevroren rivier om hier een wakduik te maken. Voor velen toch een grote verassing en knak moment, gelukkig werd het leed enigszins verzacht door de temperatuur die niet meer zo extreem was als de eerste dagen en de zon die zich liet zien.
De tweede week stond in het kader van niveau II / III, waarbij de nadruk werd gelegd op de verschillende ploeg en pelotons drills. Daarnaast werd er gebruik gemaakt van de mogelijkheid om de schietvaardigheid van het boordwapen te onderhouden op ‘skytefjeld Mauken’ of te wel schietbaan Mauken. Er was zelfs een peloton dat de uitdaging aanging en een dag in het winderige OVG dorp boven op de heuvel heeft doorgebracht. Bijzonder waren in ieder geval de rendieren die zich tijdens het schieten vrij over de schietbaan bewogen.
Vooral de tweede week was voor de pelotons zeer leerzaam omdat de beperkingen van het optreden onder deze omstandigheden met de Fennek naar boven kwam. Denk hierbij aan de beperkingen op het gebied van terreinvaardigheid van de Fennek die ondanks de sneeuwkettingen niet in staat waren om buiten wegen en paden te verplaatsen of het werken met wanten wat veel meer tijd kost dan normaal en waarbij bepaalde handelingen onmogelijk zijn uit te voeren met wanten aan. Ook de verplaatsingen bovenluiks met temperaturen van -20 en de verbindingen die door het bergachtige landschap minder bereik hebben zorgde voor de nodige hoofdbrekens. Dit zijn nog maar een paar van de beperkingen die naar boven zijn gekomen.
Na de weekendbreak waarbij iedereen de gelegenheid werd geboden om op te warmen in het locale zwemparadijs, gevolgd door een overheerlijke barbecue, ging de FTX Cold Response van start. Speciaal voor deze gelegenheid werden de 3 pelotons ondergebracht bij verschillende bataljons, het 1ste pel olv Tlnt Furlan bij het Noorse ISTAR bataljon, het 2e pel olv Wmr1 Richard bij een Fins bataljon en het 3e pel olv Tlnt Roland bij het Noorse Telemark bataljon. De eerste dagen stonden in het teken van aftasten, kennismaken en commandovoering. Zeker voor onze NAVO counter-parts was het lastig om in te schatten wat de mogelijkheden van onze Fennek’s zijn. Daarnaast zijn ze minder bekend met verkenners die zover in vijandelijk gebied kunnen opereren. Dit gaf wat strubbelingen om trend de opdrachten en de commandovoering duurde daarom soms ook wat langer dan normaal.
De opdracht voor het 1ste peloton stond de eerste dagen in het kader van een flankbewaking, om eventuele vijandelijke troepenverplaatsingen vroegtijdig te onderkennen. Als vervolgopdracht is het peloton nog ingezet voor konvooibegeleiding in het achtergebied. Het 2de peloton bevond zich op de oostelijke as, waarbij ze verscheidene waarnemingsopdrachten en routeverkenningen uitvoerden. De routeverkenningen werden uitgevoerd om een aantal routes veilig te stellen die als alternatieve opmars route gebruikt konden worden door zowel de vijand als door eigen troepen. Het 3de peloton bevond zich op de westelijke as, welke ook het zwaartepunt was. Dit resulteerde in opstart waarbij het peloton niet hun werk als verkenner kon uitvoeren.

Na een periode van veel wachten en beperkte verplaatsingen heeft het peloton diverse routes verkend en uitvoering gegeven aan een uitgestegen verkenning in combinatie met een waarnemingspost, met zicht over de gehele vallei.

Al met al was het een lange oefening waarin naast het tactische gedeelte voldoende ruimte was ingeruimd om individueel en op groeps niveau veel te leren over het optreden onder deze extremen omstandigheden.

Luitenant Jasper.
   

TOP