De laatste keer dat ik naar Havelte reed was voor de beëdiging van vele vrienden van 43 BVE. Zoals ik toen schreef waande ik mij onderweg als ooit wanneer ik op wintersport ging. Alles was nog wit en op het kazerne terrein was het ijzig in alle opzichten. Zaterdag echter was het 28o, de zon scheen, de airco stond op 19o en ik was gekleed in short en polo, op naar de J.Postkazerne voor weer een gezellig samenzijn, een drankje een sateetje en bovenal de babbel met onze vele vrienden.
Ik was reeds rondom de klok van drie uur in de kazerne aangezien ik toch de voetbalwedstrijd Duitsland - Argentinië graag wilde zien en daarvoor, zo dacht ik, ergens een plekje moest zoeken. Mijn eerste gedachte was om naar de kantine te gaan omdat ik daar het best de weg weet. De deur was wel open maar verder dan de hal gang en toilet kwam ik niet. Waar ik ook rondging er was niemand. En opnieuw moest ik denken aan vroeger, een kazerne zonder mensen, bizar. Dan merk je dat de wereld van vandaag anders is (gelukkig) dan toen. Freek kwam ook aan en samen wandelden wij richting de “Reccy Hide“, de eskadrons bar, plek waar al vele goede herinneringen liggen. Het was deze zaterdag familiedag en dat hebben ze geweten want met zeer velen, jong, heel jong en “ouder” waren zij daar, te midden van al dat militaire gedoe. Met trots werd door zoon en/of vriend enig inzicht gegeven hoe een en ander in z’n werk gaat. Ik zag uit vele voertuigen van die vrolijke kindersnuitjes steken naast de trotse vader die de warmte van de dag in al zijn bedrijvigheid reeds was vergeten.
Wij zochten na enige tijd eerst de bar en daarna de voetbalwedstrijd op om de eerste helft mee te maken. Om 5 uur stond een appèl gepland waar iedereen keurig op tijd aanwezig was. In mijn auto lag een keurige pantalon en polo klaar, bedoeld om enigszins netjes aanwezig te zijn. Daar kwam dus niets van terecht gezien al de opmerkingen, de kledij van iedereen daar aanwezig en de goede sfeer. Het was de eerste keer voor mij en nog enkelen van ons dat wij in short en polo op een appel stonden.
Tijdens dit gebeuren ontving Henk D. het gewondeninsigne vanwege een verwonding opgelopen tijdens een actie in Afghanistan. Ook Ramon M. werd onderscheiden. Hij ontving “het rode erekoord” wegens zijn heldhaftige optreden tijdens een actie waarbij hij het leven van een van zijn makkers heeft gered. Na het appel werd iedereen verzocht zich te begeven naar de eerder genoemde bar alwaar, in de nabijheid van de ingang, een prachtige steen/ornament met inscriptie werd onthuld door de ouders en zus van Ronald Groen, de in 2007 in Afghanistan gesneuvelde korporaal van 43 BVE. Tijdens deze korte plechtigheid werden bloemen gelegd door afvaardigingen van 43 BVE, de jonge veteranen en door ons.
Na deze plechtige momenten werd iedereen uitgenodigd deel te nemen aan de BBQ. In een grote tent stonden prachtige schalen met verschillende salades - stokbrood - saté - worst - kippenboutjes - hamburgers en spiesen met alles er aan wat daar bij hoort. Er stonden 7 barbecues die binnen de kortste keren vol lagen met al die eerder genoemde lekkernijen. Alsof het zo was afgesproken, barstte juist op dat moment een korte stevige regenbui los boven onze hoofden. Het werd als een heerlijke afkoeling opgenomen en men ging rustig door met de sterke verhalen rondom het vuurtje.
De avond was verder gevuld met een gezellige babbel onder het genot van een glas wijn of pilsje. Soms ook een nuttig gesprek over wat ontwikkelingen die zich bij ons voordoen en om alternatieven vragen. Onder vrienden zijn veel van die dingen soms op te lossen (naar wij hopen). Dit keer werd er geen bingo gespeeld, dus ook niet op de bar gedanst maar dat deed niets af aan de bijzonder prettige sfeer die wij OPNIEUW overal en bij iedereen hebben ontmoet. Wij “ouwetjes”, veteranen van 43 ZVE, bleken nog goed bestand tegen slaperigheid hoewel in alle eerlijkheid wij wel begrip hebben voor de vermoeidheid van velen die tijdig het bed opzochten. Vlak voor middernacht, we moesten toch nog enkelen uit hun gesprek halen, vertrokken wij naar onze bedden die voor ons waren gereserveerd. Het zag er weer allemaal prima uit en wij hebben heerlijk geslapen.
Om 9 uur waren wij, zoals afgesproken, bij de “Reccy Hide“ waar onze gastheer Max Pollux ons ontbijt had verzorgd. Het was heel speciaal die ochtend, alles met elkaar zo’n 15 man neergestreken tussen “de resten van een losbandig leven” onder een stralende zon. Overal lege blikjes - flessen - fruit - vlees en kip. Een enkele barbecue met nog een half verbrand kippenpootje, ach u kent het wel die taferelen die je aan kunt treffen op de ochtend na een heerlijk feest. Met een zekere weemoed namen wij rondom de klok van tien uur afscheid van de mannen die ons weer zo’n kei-goed feest hebben bezorgd. Fluitend ging iedereen aan zijn thuisreis beginnen en dacht daarbij: wat waren wij weer bevoorrecht vergeleken met hen die hier niet waren.
Dank aan Majoor Schouwstra en zijn mannen die hiervoor verantwoordelijk waren, natuurlijk dank aan al onze vrienden van 43 BVE met wie wij in veel gesprekken weer dichter bij elkaar zijn gekomen maar heel speciaal dank aan onze gastheer Max P. die weer zo voor alle details naar ons toe had gezorgd. GRAAG tot een volgende keer.
Boreel namens 43 ZVE!
- - -
De 43ZVEers waren: Freek Maatman, Henk Eikenaar, Cas Hassing, Albert Terwijn, Jan Vergnes, Hans van Woerkens en Henk Zomer.